Twynsta 80mg/ 5mg Comp 98 X 80mg

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik Zwangerschap Therapie met angiotensine-II-receptorblokkers dient niet te worden gestart tijdens de zwangerschap. Behalve wanneer het voortzetten van de behandeling met angiotensine-II-receptorblokkers als essentieel wordt beschouwd, moeten patiënten die van plan zijn zwanger te worden, worden overgezet op andere antihypertensieve behandelingen die een vastgesteld veiligheidsprofiel hebben voor gebruik tijdens de zwangerschap. Wanneer zwangerschap wordt vastgesteld, moet de behandeling met angiotensine-II-receptorblokkers direct worden gestopt en moet, indien van toepassing, een andere behandeling worden gestart (zie rubriek 4.3 en 4.6). Leverinsufficiëntie Telmisartan wordt voornamelijk uitgescheiden via de gal. Het is te verwachten dat patiënten met galwegobstructies of leverinsufficiëntie een verminderde klaring hebben. De halfwaardetijd van amlodipine is verlengd en de AUC-waarden zijn hoger bij patiënten met een verminderde leverfunctie; er zijn geen dosisaanbevelingen vastgesteld. Daarom moet amlodipine geïnitieerd worden aan de onderkant van het doseringsbereik en met voorzichtigheid worden toegediend, zowel bij het begin van de behandeling als tijdens het verhogen van de dosis. Telmisartan/amlodipine dient derhalve bij deze patiënten met voorzichtigheid te worden gebruikt. Renovasculaire hypertensie Er bestaat een verhoogd risico op ernstige hypotensie en nierinsufficiëntie wanneer patiënten met bilaterale renale arteriestenose of stenose van de arterie van één enkele functionerende nier worden behandeld met geneesmiddelen die het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS) beïnvloeden. Nierinsufficiëntie en niertransplantatie Wanneer telmisartan/amlodipine bij patiënten met een verminderde nierfunctie wordt gebruikt, wordt een periodieke controle van de serumconcentratie kalium en creatinine aanbevolen. Er is geen ervaring met de toediening van telmisartan/amlodipine bij patiënten die recent een niertransplantatie hebben ondergaan. Amlodipine is niet dialyseerbaar en telmisartan wordt niet uit het bloed verwijderd door hemofiltratie en is niet dialyseerbaar. Patiënten met volume- en/of natriumdepletie Symptomatische hypotensie, met name na de eerste dosis, kan voorkomen bij patiënten die een volume- en/of natriumdepletie hebben door bv. therapie met een sterk werkzaam diureticum, een zoutarm dieet, diarree of braken. Dergelijke aandoeningen dienen vóór toediening van telmisartan gecorrigeerd te worden. Als bij gebruik van telmisartan/amlodipine hypotensie optreedt, dient de patiënt in rugligging te worden gelegd en, indien nodig, via intraveneuze infusie een normale zoutoplossing toegediend te krijgen. De behandeling kan worden voortgezet zodra de bloeddruk is gestabiliseerd. Dubbele blokkade van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS) Er is bewijs dat bij gelijktijdig gebruik van ACE-remmers, angiotensine-II-receptorblokkers of aliskiren het risico op hypotensie, hyperkaliëmie en een verminderde nierfunctie (inclusief acuut nierfalen) toeneemt. Dubbele blokkade van RAAS door het gecombineerde gebruik van ACE-remmers, angiotensine-II-receptorblokkers of aliskiren wordt daarom niet aanbevolen (zie rubriek 4.5 en 5.1). Als behandeling met dubbele blokkade absoluut noodzakelijk wordt geacht, mag dit alleen onder supervisie van een specialist plaatsvinden en moeten de nierfunctie, elektrolyten en bloeddruk regelmatig worden gecontroleerd. ACE-remmers en angiotensine-II-receptorblokkers dienen niet gelijktijdig te worden gebruikt door patiënten met diabetische nefropathie. Overige aandoeningen met stimulatie van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem Bij patiënten van wie de vaattonus en nierfunctie voornamelijk afhankelijk zijn van de activiteit van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (bv. patiënten met ernstig congestief hartfalen of onderliggende nierziekte, waaronder stenose van de nierarterie), is behandeling met geneesmiddelen die dit systeem beïnvloeden geassocieerd met acute hypotensie, hyperazotemie, oligurie of, in zeldzame gevallen, acuut nierfalen (zie rubriek 4.8). Primair aldosteronisme Patiënten met primair aldosteronisme zullen doorgaans niet reageren op antihypertensiva die hun werking uitoefenen door remming van het renine-angiotensinesysteem. Derhalve wordt het gebruik van telmisartan niet aanbevolen. Aorta- en mitralisklepstenose, obstructieve hypertrofe cardiomyopathie Zoals bij andere vasodilatatoren is voorzichtigheid geboden bij patiënten die lijden aan aorta- of mitralisklepstenose, of obstructieve hypertrofe cardiomyopathie. Instabiele angina pectoris, acuut myocardinfarct Er zijn geen gegevens ter onderbouwing van het gebruik van telmisartan/amlodipine bij instabiele angina pectoris en tijdens of binnen één maand na een myocardinfarct. Patiënten met hartfalen In een placebogecontroleerd langetermijnonderzoek naar amlodipine bij patiënten met ernstig hartfalen (NYHA-klasse III en IV) was de gemelde incidentie van longoedeem hoger in de groep die werd behandeld met amlodipine dan in de placebogroep (zie rubriek 5.1). Daarom moeten patiënten met hartfalen met voorzichtigheid worden behandeld. Calciumkanaalblokkers, inclusief amlodipine, moeten met voorzichtigheid worden gebruikt bij patiënten met congestief hartfalen, vanwege een verhoogd risico op toekomstige cardiovasculaire voorvallen en sterfte. Diabetische patiënten behandeld met insuline of antidiabetica Bij deze patiënten kan hypoglykemie voorkomen tijdens de behandeling met telmisartan. Daarom moet worden overwogen om bij deze patiënten de bloedglucose goed in de gaten te houden; indien geïndiceerd, kan een aanpassing van de dosering van insuline of antidiabetica noodzakelijk zijn. Hyperkaliëmie Het gebruik van geneesmiddelen die het renine-angiotensine-aldosteronsysteem beïnvloeden, kan hyperkaliëmie veroorzaken. Hyperkaliëmie kan fataal zijn bij ouderen, bij patiënten met nierinsufficiëntie, bij diabetici, bij patiënten die gelijktijdig worden behandeld met andere geneesmiddelen die de kaliumconcentratie kunnen verhogen en/of bij patiënten met bijkomende aandoeningen. Voordat het gelijktijdige gebruik van geneesmiddelen die het renine-angiotensine-aldosteronsysteem beïnvloeden wordt overwogen, moet een risico-batenanalyse worden uitgevoerd. De belangrijkste risicofactoren voor hyperkaliëmie waarmee rekening gehouden moet worden, zijn: - Diabetes mellitus, nierinsufficiëntie, leeftijd (> 70 jaar) - Combinatie met één of meer andere geneesmiddelen die het renine-angiotensine-aldosteronsysteem beïnvloeden en/of kaliumsupplementen. Geneesmiddelen of therapeutische groepen van geneesmiddelen die hyperkaliëmie kunnen veroorzaken, zijn zoutvervangers die kalium bevatten, kaliumsparende diuretica, ACE-remmers, angiotensine-II-receptorblokkers, niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's, inclusief selectieve COX-2-remmers), heparine, immunosuppressiva (ciclosporine of tacrolimus) en trimethoprim. - Bijkomende aandoeningen, met name dehydratatie, acute decompensatio cordis, metabole acidose, verslechtering van de nierfunctie, plotselinge verslechtering van de toestand van de nieren (bv. infectieuze aandoeningen), celafbraak (bv. acute ledemaatischemie, rabdomyolyse, uitgebreid letsel). Serumkalium dient nauwlettend te worden gecontroleerd bij deze patiënten (zie rubriek 4.5). Oudere patiënten Bij oudere patiënten is voorzichtigheid geboden bij het verhogen van de dosis amlodipine (zie rubriek 4.2 en 5.2). Sorbitol Elke tablet bevat 168,64 mg sorbitol (E420). Natrium Dit middel bevat minder dan 1 mmol natrium (23 mg) per tablet, dat wil zeggen dat het in wezen 'natriumvrij' is. Ischemische hartaandoening Zoals geldt voor alle antihypertensiva, kan een overmatige afname van de bloeddruk bij patiënten met ischemische cardiomyopathie of ischemische cardiovasculaire aandoeningen resulteren in een myocardinfarct of beroerte. Intestinaal angio-oedeem Intestinaal angio-oedeem is gemeld bij patiënten die werden behandeld met angiotensine II-receptorblokkers (zie rubriek 4.8). Bij deze patiënten deden zich buikpijn, misselijkheid, braken en diarree voor. De symptomen verdwenen na stopzetting van angiotensine II-receptorblokkers. Wanneer intestinaal angio-oedeem wordt vastgesteld, moet het gebruik van telmisartan worden gestaakt en moet gepaste monitoring plaatsvinden tot de symptomen volledig zijn verdwenen.

Essentiële hypertensie

Elke tablet bevat 40 mg telmisartan en 5 mg amlodipine (als amlodipinebesilaat).

Hulpstof(fen) met bekend effect Elke tablet bevat 168,64 mg sorbitol (E420).

Voor de volledige lijst van hulpstoffen, zie rubriek 6.1.

Interacties in verband met telmisartan

Gelijktijdig gebruik niet aanbevolen

Kaliumsparende diuretica of kaliumsupplementen

Angiotensine-II-receptorblokkers, zoals telmisartan, verminderen diureticageïnduceerd kaliumverlies.

Kaliumsparende diuretica, zoals spironolacton, eplerenon, triamtereen of amiloride,

kaliumsupplementen, of kaliumbevattende zoutvervangers kunnen leiden tot een significante

verhoging van het serumkalium. Indien gelijktijdig gebruik geïndiceerd is vanwege aangetoonde

hypokaliëmie, is voorzichtigheid geboden en moet het serumkalium frequent worden gecontroleerd.

Lithium

Er is melding gemaakt van een reversibele stijging van de serumlithiumconcentratie en -toxiciteit

tijdens gelijktijdig gebruik van lithium en angiotensine-converterend-enzymremmers (ACE-remmers),

en angiotensine-II-receptorblokkers, waaronder telmisartan. Als gebruik van de combinatie nodig

blijkt, wordt aanbevolen de serumlithiumconcentratie nauwlettend te controleren.

Andere antihypertensiva die werken op het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS)

De gegevens uit klinische onderzoeken laten zien dat dubbele blokkade van het renine-angiotensine-aldosteronsysteem (RAAS) bij het gecombineerde gebruik van ACE-remmers,

giotensine-II-receptorblokkers en aliskiren in verband wordt gebracht met een hogere frequentie van

bijwerkingen, zoals hypotensie, hyperkaliëmie en een verminderde nierfunctie (inclusief acuut

nierfalen), in vergelijking met het gebruik van een enkel geneesmiddel dat op het RAAS werkt (zie

rubriek 4.3, 4.4 en 5.1).

Pas op bij gelijktijdig gebruik

Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen

NSAID's (te weten: acetylsalicylzuur bij anti-inflammatoire dosisregimes, COX-2-remmers en

niet-selectieve NSAID's) kunnen het antihypertensieve effect van angiotensine-II-receptorblokkers

verminderen.

Bij sommige patiënten met een verminderde nierfunctie (bv. gedehydrateerde patiënten of oudere

patiënten met een verminderde nierfunctie), kan het gelijktijdig toedienen van

giotensine-II-receptorblokkers en geneesmiddelen die cyclo-oxygenase remmen, leiden tot een

verdere verslechtering van de nierfunctie, inclusief mogelijk acuut nierfalen, wat meestal omkeerbaar.

4.8 Bijwerkingen Samenvatting van het veiligheidsprofiel De meest voorkomende bijwerkingen zijn duizeligheid en perifeer oedeem. Ernstige syncope komt zelden voor (bij minder dan 1 op de 1000 patiënten).

Bijwerkingen die eerder zijn gemeld bij een van de afzonderlijke componenten (telmisartan of amlodipine) kunnen eveneens potentiële bijwerkingen zijn bij Twynsta, ook als ze niet zijn waargenomen bij klinische onderzoeken of tijdens de postmarketingperiode.

Bijwerkingen in tabelvorm De veiligheid en verdraagbaarheid van Twynsta zijn beoordeeld bij vijf gecontroleerde klinische onderzoeken met meer dan 3500 patiënten, waarvan er meer dan 2500 telmisartan in combinatie met amlodipine kregen.

De bijwerkingen zijn geclassificeerd met de frequentieaanduidingen aan de hand van de volgende indeling: zeer vaak (≥ 1/10); vaak (≥ 1/100, < 1/10); soms (≥ 1/1000, < 1/100); zelden (≥ 1/10.000, < 1/1000); zeer zelden (< 1/10.000), niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Binnen elke frequentiegroep zijn de bijwerkingen vermeld in volgorde van afnemende ernst.

Systeem/orgaanklasse Twynsta Telmisartan Amlodipine Infecties en parasitaire aandoeningen Soms bovenste luchtweginfectie, waaronder faryngitis en sinusitis, urineweginfectie, waaronder cystitis Zelden cystitis sepsis, inclusief met fatale afloop¹ Bloed- en lymfestelselaandoeningen Soms anemie Zelden trombocytopenie, eosinofilie Zeer zelden leukocytopenie, trombocytopenie Immuunsysteemaandoeningen Zelden overgevoeligheid, anafylactische reactie Zeer zelden overgevoeligheid Voedings- en stofwisselingsstoornissen Soms hyperkaliëmie Zelden hypoglykemie (bij diabetespatiënten), hyponatriëmie Zeer zelden hyperglykemie Psychische stoornissen Soms stemmingsverandering Zelden depressie, angst, insomnie verwardheid Zenuwstelselaandoeningen Vaak duizeligheid Soms somnolentie, migraine, hoofdpijn, paresthesie Zelden syncope, perifere neuropathie, hypo-esthesie, dysgeusie, tremor Zeer zelden extrapiramidaal syndroom, hypertonie Oogaandoeningen Vaak visuele stoornis (waaronder diplopie) Soms gezichtsvermogen afgenomen Zelden visuele stoornis Evenwichtsorgaan- en ooraandoeningen Soms vertigo tinnitus Hartaandoeningen Soms bradycardie, hartkloppingen Zelden tachycardie Zeer zelden myocardinfarct, aritmie, ventriculaire tachycardie, atriale fibrillatie Bloedvataandoeningen Soms hypotensie, orthostatische hypotensie, overmatig blozen Zeer zelden vasculitis Ademhalingsstelsel-, borstkas- en mediastinumaandoeningen Soms hoesten dyspneu dyspneu, rhinitis Zeer zelden interstitiële longziekte³ Maagdarmstelselaandoeningen Vaak verandering in stoelgang (waaronder diarree en constipatie) Soms buikpijn, diarree, misselijk flatulentie Zelden overgeven, gingivale hypertrofie, dyspepsie, droge mond maagklachten Zeer zelden pancreatitis, gastritis Lever- en galaandoeningen Zelden leverfunctie afwijkend, leveraandoening² Zeer zelden hepatitis, geelzucht, verhoogde concentratie leverenzymen (meestal overeenkomend met cholestase) Huid- en onderhuidaandoeningen Soms pruritus hyperhidrose alopecia, purpura, huidverkleuring, hyperhidrose Zelden eczeem, erytheem, huiduitslag angio-oedeem (inclusief met fatale afloop), geneesmiddeleneruptie toxische huideruptie, urticaria Zeer zelden angio-oedeem, erythema multiforme, urticaria, exfoliatieve dermatitis, Stevens-Johnson syndroom, fotosensitiviteit Niet bekend toxische epidermale necrolyse Skeletspierstelsel- en bindweefselaandoeningen Vaak enkelzwelling Soms artralgie, spierspasmen (krampen in benen), myalgie Zelden rugpijn, pijn in extremiteit (beenpijn) peespijn (tendinitisachtige symptomen) Nier- en urinewegaandoeningen Soms nierinsufficiëntie, inclusief acuut nierfalen mictiestoornis, pollakisurie Zelden nycturie Voortplantingsstelsel- en borstaandoeningen Soms erectiele disfunctie gynaecomastie Algemene aandoeningen en toedieningsplaatsstoornissen Vaak perifeer oedeem Soms asthenie, pijn op de borst, vermoeidheid, oedeem pijn Zelden malaise influenza-achtig ziektebeeld Onderzoeken Soms verhoogde concentratie leverenzymen verhoogde bloedconcentratie creatinine gewichtstoename, gewichtsafname Zelden verhoogde concentratie urinezuur in het bloed verhoogde bloedconcentratie creatinefosfokinase, verlaagde concentratie hemoglobine

¹ Dit kan berusten op toeval of gerelateerd zijn aan een tot nu toe onbekend mechanisme ² De meeste gevallen van leverfunctie afwijkend/leveraandoening tijdens postmarketinggebruik met telmisartan traden op bij patiënten van Japanse afkomst. Patiënten van Japanse afkomst hebben meer kans deze bijwerkingen te ervaren. ³ Er zijn gevallen van interstitiële longziekte (voornamelijk interstitiële pneumonie en eosinofiele pneumonie) gemeld tijdens postmarketinggebruik van telmisartan.

Beschrijving van geselecteerde bijwerkingen Intestinaal angio-oedeem Er zijn gevallen van intestinaal angio-oedeem gemeld na het gebruik van angiotensine II-receptorblokkers (zie rubriek 4.4).

Melding van vermoedelijke bijwerkingen Het is belangrijk om na toelating van het geneesmiddel vermoedelijke bijwerkingen te melden. Op deze wijze kan de verhouding tussen voordelen en risico's van het geneesmiddel voortdurend worden gevolgd. Beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg wordt verzocht alle vermoedelijke bijwerkingen te melden via het nationale meldsysteem zoals vermeld in aanhangsel V.

4.9 Overdosering Symptomen Naar verwachting zijn de tekenen en symptomen van overdosering in lijn met versterkte farmacologische effecten. De meest opvallende manifestaties van een overdosering van telmisartan zijn naar verwachting hypotensie en tachycardie; er is ook melding gemaakt van bradycardie, duizeligheid, verhoogd serumcreatinine en acuut nierfalen. Overdosering van amlodipine kan excessieve perifere vasodilatatie en mogelijk reflextachycardie tot gevolg hebben. Er is melding gemaakt van uitgesproken en waarschijnlijk langdurige systemische hypotensie tot aan en inclusief shock met fatale afloop. In zeldzame gevallen is niet-cardiogeen longoedeem gemeld als gevolg van overdosering van amlodipine. Dit kan zich vertraagd manifesteren (24-48 uur na inname) en ademhalingsondersteuning noodzakelijk maken. Vroegtijdige reanimatiemaatregelen (inclusief vochtophoping) om de perfusie en het hartminuutvolume op peil te houden, kunnen precipiterende factoren zijn.

Behandeling De patiënt dient nauwlettend te worden gecontroleerd en de behandeling dient symptomatisch en ondersteunend te zijn. De behandeling is afhankelijk van de tijd die sinds ingestie verlopen is en de ernst van de symptomen. Denkbare maatregelen zijn onder andere het laten braken en/of maagspoelen. Actieve koolstof kan zinvol zijn bij de behandeling van overdosering van zowel telmisartan als amlodipine. Serumelektrolyten en -creatinine dienen frequent te worden gecontroleerd. Als hypotensie optreedt, dient de patiënt in rugligging te worden geplaatst met verhoging van de extremiteiten en dienen snel zout- en volumesuppletie te worden toegediend. Er dient ondersteunende behandeling te worden ingesteld. Intraveneus toegediend calciumgluconaat kan helpen bij het omkeren van de effecten van calciumkanaalblokkade.

• Overgevoeligheid voor de werkzame bestanddelen, voor dihydropyridinederivaten of voor één van de in "Samenstelling" vermelde hulpstoffen
• Tweede en derde trimester van de zwangerschap ( en )
• Galwegobstructies en ernstige leverinsufficiëntie
• Shock (waaronder cardiogene shock)
• Obstructie van de uitstroom van de linker ventrikel (bv. hoge graad aortastenose)
• Hemodynamisch instabiel hartfalen na een acuut myocardinfarct
Het gelijktijdig gebruik van telmisartan/amlodipine met aliskiren-bevattende geneesmiddelen is gecontra-indiceerd bij patiënten met diabetes mellitus of nierinsufficiëntie (GFR<60ml/min/1,73 m²) .

4.6 Vruchtbaarheid, zwangerschap en borstvoeding Zwangerschap Er zijn beperkte gegevens over het gebruik van telmisartan/amlodipine bij zwangere vrouwen. Er is geen dieronderzoek naar reproductietoxiciteit met telmisartan/amlodipine uitgevoerd. Telmisartan Angiotensine-II-receptorblokkers worden niet aanbevolen voor gebruik tijdens het eerste trimester van de zwangerschap (zie rubriek 4.4). Het gebruik van angiotensine-II-receptorblokkers is gecontra-indiceerd tijdens het tweede en derde trimester van de zwangerschap (zie rubriek 4.3 en 4.4). Uit dieronderzoek met telmisartan is reproductietoxiciteit gebleken (zie rubriek 5.3). Epidemiologisch bewijs met betrekking tot het risico van teratogeniciteit na blootstelling aan ACE-remmers tijdens het eerste trimester van de zwangerschap is niet sluitend, maar een kleine toename van het risico kan niet worden uitgesloten. Hoewel er geen gecontroleerde epidemiologische gegevens zijn over het risico van angiotensine-II-receptorblokkers, kan het risico vergelijkbaar zijn bij deze groep van geneesmiddelen. Behalve wanneer het voortzetten van de behandeling met angiotensine-II-receptorblokkers als essentieel wordt beschouwd, moeten patiënten die van plan zijn zwanger te worden, worden overgezet op andere antihypertensieve behandelingen die een vastgesteld veiligheidsprofiel hebben voor gebruik tijdens de zwangerschap. Als zwangerschap wordt vastgesteld, moet de behandeling met angiotensine-II-receptorblokkers direct worden gestopt en moet, indien van toepassing, een andere behandeling worden gestart. Het is bekend dat blootstelling aan een behandeling met angiotensine-II-receptorblokkers tijdens het tweede en derde trimester bij de mens leidt tot foetotoxiciteit (verminderde nierfunctie, oligohydramnie, achterstand in schedelverharding) en neonatale toxiciteit (nierfalen, hypotensie, hyperkaliëmie) (zie rubriek 5.3). Als blootstelling aan angiotensine-II-receptorblokkers vanaf het tweede trimester van de zwangerschap heeft plaatsgevonden, wordt een echografie van de nierfunctie en schedel aanbevolen. Baby's van wie de moeder angiotensine-II-receptorblokkers heeft gebruikt, dienen nauwkeurig te worden gecontroleerd op hypotensie (zie rubriek 4.3 en 4.4). Amlodipine De veiligheid van amlodipine bij humane zwangerschap is niet vastgesteld. In dieronderzoek werd bij hoge doses reproductietoxiciteit waargenomen (zie rubriek 5.3). Borstvoeding Amlodipine wordt uitgescheiden in de moedermelk. Het percentage van de maternale dosis dat wordt ontvangen door de zuigeling werd geschat met een interkwartielbereik van 3-7%, met een maximum van 15%. Het is niet bekend welk effect amlodipine op zuigelingen heeft. Omdat er geen informatie beschikbaar is over het gebruik van telmisartan tijdens borstvoeding, wordt telmisartan/amlodipine niet aanbevolen en verdienen andere behandelingen waarvan de veiligheidsprofielen bij borstvoeding beter zijn vastgesteld de voorkeur, met name wanneer borstvoeding wordt gegeven aan pasgeboren of te vroeg geboren zuigelingen. Vruchtbaarheid Er zijn geen gegevens beschikbaar uit gecontroleerde klinische onderzoeken met de vaste dosiscombinatie of de afzonderlijke componenten. Afzonderlijke onderzoeken naar reproductiviteitstoxiciteit zijn niet uitgevoerd met de combinatie van telmisartan en amlodipine. In preklinische onderzoeken werden geen effecten waargenomen van telmisartan op de mannelijke en vrouwelijke vruchtbaarheid. Bij een aantal patiënten die behandeld werden met calciumkanaalblokkers zijn reversibele biochemische veranderingen in de kopjes van spermatozoa gerapporteerd. Er zijn onvoldoende klinische gegevens over het mogelijke effect van amlodipine op de vruchtbaarheid. In één onderzoek bij ratten werden nadelige effecten op de vruchtbaarheid bij mannetjes gevonden (zie rubriek 5.3).

Volwassenen

• Aanbevolen dosis: 1 tablet /dag
• Maximale dosis: 80 mg/10 mg per dag

Toedieningswijze

• De tablet met drank, met of zonder voedsel innemen